Shirley Cattoor (The Sailor): “De toog is het hart van mijn café”

In deze vakantiereeks bezoekt Flows elke dag een horecazaak met een link naar de maritieme, transport- of logistieke sector. Vraag aan de Zeebrugse dokwerkers niet de weg naar café The Sailor maar naar ‘bij Shirley’.

“Kom het liefst kort na de middag, dan is het eventjes kalm en kunnen we praten”, had Shirley Cattoor (41) gezegd. Maar zelfs op deze zonnige middag heeft ze de handen goed vol en verloopt het gesprek tussen het tappen door. Ondertussen kleurt het terras steeds harder oranje van de toestromende werkplunjes. “Ik heb het meest van al vaste klanten en ik weet wat ze drinken. Terwijl ze hun wagen parkeren, staat vaak hun drankje al klaar. Het zijn vooral dokwerkers want Zeebrugge is een échte haven, in tegenstelling tot de rest van de kust.”

Café The Sailor staat in een rustige buurt nabij de oude vismijn. “Dit is een aangename gemeenschap waar iedereen welkom is. Ik ben geboren in Zeebrugge en opgegroeid in het polderdorp Dudzele. Maar de zee zit in ons bloed. Mijn papa is visser en heeft zijn rederij hier vlak om de hoek. Als kind ben ik hem vaak op de kade gaan uitzwaaien toen hij naar zee vertrok.”

Jonge cafébazin

In The Sailor draait alles rond de haven en de mensen die er werken. “Ruim achttien jaar geleden begon ik eraan, nadat ik eerst op een andere plaats had gewerkt. Een cafébazin van 22, dat sloeg in als een bom natuurlijk. Ik had evengoed helemaal geen naam op de gevel kunnen hangen want iedereen zegt toch altijd 'we gaan naar Shirley'. Het was direct dag en nacht volle bak. In de gouden tijd moesten we telkens om de twee uur klaarstaan tegen dat de dokwerkers naar buiten kwamen voor de schaft.”

De wereld is wel veranderd. “De veiligheidsvoorwaarden op het werk zijn strenger geworden en veel jonge dokwerkers komen van verder om hier te werken. Daardoor zul je ze minder op café vinden en zijn ze voorzichtig met alcohol. Maar de plaatselijke havenarbeiders blijven vlot de weg vinden, zelfs op oudere leeftijd is dit hun dagelijkse uitje. Nietwaar Jean-Pierre?”

De zestiger aan het tafeltje dichtst bij de toog knikt. “Ik ging met pensioen om niet meer te moeten werken, niet om thuis te zitten. (lacht) In mijn jonge tijd ging het er anders aan toe in de haven. Ik ben gestart in de aardappelen en heb in veertig jaar alles gesleurd. Met de hand balen koffie van tachtig kilo uithalen, dat zou je aan die jonge kadetten niet meer moeten vragen.”

Eerste vrouwelijke havenarbeider

Shirley opent haar café alleen op werkdagen. “Ik ondervond gaandeweg dat ik het van mijn werkvolk moet hebben. Dit is een echt café, waar je overdag binnenkomt om iets te drinken. Ik heb wel elke dag broodjes met soep of beleg, croques, verse garnalen of de favoriet: gedroogde vis. Maar verder gaat het niet. Het is hier geen viswinkel of restaurant, hé.”

Hoe blijf je als jonge vrouw overeind tussen al die stoere havenmannen? “Ach, er zijn veel mensen die door hun beroep een stempel krijgen. Toen de eerste vrouwelijke havenarbeidster toegelaten werd, was dat voer voor grote discussies aan de toog. Maar neem van mij aan dat dokwerkers en vissers rustige mensen zijn die gewoon hun werk doen en voor elkaar zorgen als dat nodig is. Ook als cafébazin moet je achter je stamgasten staan en met hen meeleven. Bijvoorbeeld wanneer ze staken, want niemand legt zomaar zijn werk neer. Hoewel de omstandigheden al veel verbeterden en machines heel wat labeur uitsparen, blijft het een gevaarlijk en hard beroep. Zeker de lashing (ladingen vastleggen, red.) is zwaar.”

Plezier aan de toog

Terwijl we ons klaarmaken om een foto te nemen, maakt Shirley de bestelling van een vrolijk groepje klaar. Pintjes, een baco (Bacardi-cola), een mazout … ze kent van elk de favoriete drank. “Zet maar op de rekening van onze baas”, klinkt het luidruchtig vanop het terras. “Ah, jij bent journalist? We gaan dan subiet onze rekening voor de fotosessie maken. Wij poseren niet gratis hoor.”

Voor de foto buiten neemt Shirley even haar mondmasker af. Het terras is voor haar klanten een zegen in deze coronatijd. “Toch vind ik het leukste als iedereen samen aan de toog hangt en plezier maakt. Daar kijk ik echt opnieuw naar uit want de toog is het echte hart van een café.”

Café The Sailor, Wandelaarstraat 8, 8380 Zeebrugge
https://www.facebook.com/The-Sailor-café-273913086000037/

Roel Jacobus