Zomer - Alex Van Breedam (TRI-VIZOR) over zijn passie: baanwielrennen

Deze week sluiten we onze zomerreeks af met verhalen over de passie van bekende figuren uit de sector. Vandaag Alex Van Breedam (TRI-VIZOR) over zijn favoriete sport: het baanwielrennen. Hij mag zich in die discipline Belgisch recordhouder noemen.

Alex Van Breedam mag zich Belgisch uurrecordhouder noemen in het baanwielrennen bij de Masters (50 tot 55 jaar). De zin is er om ook in de categorie 55-60 records te breken.

Nochtans is Alex via een omweg in die specifieke discipline terechtgekomen. “Ik heb in 2005 de New York Marathon gelopen, maar dat vond ik zelf geen succes. Ik heb een klompvoet en door die beperking kan je in het lopen niet zo’n goed rendement halen. Toen heb ik het tijdrijden ontdekt. Daarbij moet je gedurende een uur heel consequent, bijna gemillimeterd, een bepaald hoog tempo aanhouden. Op het toppunt van je kunnen, maar wel heel gecontroleerd. Ik had daarbij hulp van coaches die mijn trainingsschema’s overzagen en mijn fietsprestaties optimaliseerden, het team dat ook werelduurrecordhouder Victor Campenaerts begeleidde.”

Groen licht van Brugada

De voorbereidingen voor zo’n exploot zijn intens. “Je groeit toe naar één moment: die vrijdag 13 september 2019 waarop het moet gaan gebeuren”, blikt Alex terug. “In de aanloop ontdekte ik dat ik geboren was met een lichte hartafwijking, een zogenaamd ASD. Zoals de meeste mensen met dat probleem heb ik er in mijn dagelijkse leven geen last van. Maar wat als je op de piste moet gaan knallen? Gelukkig heb ik na een kleine operatie het groen licht gekregen van topcardioloog Pedro Brugada. Hij begreep wat ik wilde doen, wat mijn doelstellingen waren. Volgens hem kon het.”

Clubfoot Foundation 

Van Breedam doet het niet voor zichzelf. “Ik kijk trots terug op het feit dat ik voor de Clubfoot Foundation meer dan 10.000 euro heb opgehaald, met dank aan de talrijke sponsors. Op die manier hebben ze enkele honderden kinderen die dezelfde problematiek hebben als ik, kunnen helpen. Het is cruciaal dat je een klompvoet op jonge leeftijd behandelt, anders heb je er de rest van je leven last van. Ik ben fier op mijn status van Clubfoot Ambassador, dat ik deel met een vooraanstaand triatleet en een speelster van de Amerikaanse nationale voetbalploeg.”

Nieuw record

Houdt Alex er intussen een onderhoudsregime op na, voor eventueel een volgende recordpoging? “Ik volg een vrij strak trainingsschema waardoor ik een goede basisconditie onderhoud. Dit trainingsschema moet natuurlijk geïntensifieerd worden als ik het uurrecord voor de volgende Masters, categorie 55-60 jaar, wil verbreken." Dat hij vanuit zijn beroep veel met data aan de slag is, is een voordeel in deze sporttak. “Ik probeer de relevante info uit de data te puren. Als je lichaam in goede conditie is, is het bijna een robot. Na een tijdje weet je welk vermogen tegenover welke hartslag staat. Om meer dan 40 km in één uur te rijden, moet je een gemiddeld wattage van ongeveer 300 watt kunnen aanhouden gedurende een vol uur. Ik oefen ook veel op de rollen. Het is mijn droom om mijn rollen te koppelen aan  mijn elektrische wagen, zodat ik die met eigen spierkracht kan opladen.”

Familiezaak

Valt al dat trainen in te passen in een drukbezet bestaan? “Ik maak daar tijd voor. Ik ga vaak over de middag een uurtje fietsen”, klinkt het. “Als ik twee dagen niet gereden heb, begint het te kriebelen. Intussen rijden mijn vrouw en dochter ook op de rollen. Ik zie mijn dochter ooit nog een uurrecord halen. Ja, het is een familiezaak geworden.”

Hoe staat het met de concurrentie? “Op dit moment ben ik de te kloppen man. Ik wou vooral aantonen dat ook mensen met een beperking tot een dergelijke prestatie in staat zijn in een reguliere competitie. Het mentale en de wilskracht zijn zoveel sterker dan de fysieke beperking. Dit moet een inspiratiebron zijn voor velen: 'The mission much bigger than the man'.”

Speelt die handicap een grote rol in Alex' leven? “Als ik die niet had gehad, zou mijn leven er wellicht anders hebben uitgezien. Je doet er alles aan om het te compenseren. Vroeg of laat wil je afrekenen met die beperking. Dat bedoel ik niet in de negatieve zin. Het heeft me net aangezet om dit te doen. Die beperking is de reden waarom ik zo volhardend ben in het leven, ook in het werk. Ik hoor dat ook van andere mensen die met een beperking leven.”

Michiel Leen