WEEKENDPORTRET – Catrien Scheers (Fast): een hart voor de maritiem

Nieuws, Mensen
Charlotte De Noose

Praten met de gedreven Catrien Scheers is ook praten over haar ouders. Het waren de flamboyante Herman Scheers en de charmante Simonne Vervoort die de Fast Groep hebben opgericht. Catrien is een geboren vertelster die het nu eens met trots heeft over haar man Yvan Vlaminckx of haar beide volwassen zonen, dan weer twinkelend de fratsen én prestaties van haar vader uittekent. Vanuit het pand aan de Ernest Van Dijckkaai beheert zij vandaag een familiale transportgroep met 140 werknemers, 5 kruipcoasters en vestigingen in Polen, Ierland en het Verenigd Koninkrijk (VK).

Op 3 april 1968 werd Catrien geboren als middelste in een gezin van drie: twee meisjes en een jongen. Eerst woonde het gezin in Halle-Zoersel, nadien in Schoten, naast het Peerdsbos. “Van een kinderrijke, gezellige buurt naar een stille straat met slechts drie huizen.”

Schelmenstreken …

Die verhuizing betekende ook van het lokale schooltje in Sint-Antonius naar de ‘fabrieksschool’ Stella Maris in Merksem. “Pas daar werd ik me bewust van het verleden van mijn vader. Hij en zijn tweelingbroer Walter waren in hun jonge jaren berucht. De zin: ‘Catrien Scheers … toch geen dochter van de verschrikkelijke tweeling?’, zou me nog lang achtervolgen. Als kleuters zaten ze op het dak van de school, als tieners ‘leenden’ ze een auto van de buren en plantten het uurwerk van een leraar in een bloempot … ”  

De tweeling werd uit elkaar gehaald. Walter moest naar Dendermonde en werd een succesvol advocaat. Herman wou niet meer studeren. “Via een oom kreeg hij een oersaaie job in de haven. Dat deed hem inzien dat hij meer in zijn mars had. Hij werd bediende en begon avondlessen te volgen: talen en logistiek.”

“Waar hij dat volgde, weet ik niet maar veel later ontmoette ik Jean-Marie Denis van MSC Belgium. Ook hij vroeg: ‘Toch geen dochter van Herman Scheers? Die heb ik nog les gegeven maar door uw vader ben ik met lesgeven gestopt!'”

… en stilaan ernstig

“Vader, geboren in 1945, was de zoon van een brouwer in Westmalle en moeder de dochter van een metser. Ze leerden elkaar kennen op de bus.” 

“Vader werd ‘jongste bediende’ bij het gereputeerde Giani & Muller. Later namen Louis Van den Bogaert en mijn vader de zaak over van de oude Muller. Giani & Muller, eerst aan de Charlottelei, trok later naar de Ernest Van Dyckkaai.”

“Mama leerde ons intussen: voor wat hoort wat. En bovenal: hoofd in de lucht, voeten op de grond, respect voor iedereen. Mijn thuis was zeer ondernemingsgericht maar bovenal een onconventioneel maar warm nest waar iedereen welkom was. Als gevolg van het werk van vader reisden we veel. Toen al vlogen wij met het gezin de wereld rond.”

Op eigen benen

“Later liepen de meningen van papa en Louis uiteen. Als echte pionier zag vader de mogelijkheden van de openvallende markt in Polen. Zijn compagnon zag dat minder. Uiteindelijk beslisten ze de zaak in alle vriendschap op te splitsen. Met mama richtte hij in 1991 Fast Lines Belgium op.” 

“Vrijwel meteen volgde Fast Baltic met een terminal in Stettin en een lijndienst van Polen naar het VK. Mijn moeder was bij dat alles een ongelooflijke pr-madam. Ze hield vader met de voeten op de grond. Zo kwam hij op zekere dag met een sportwagen thuis. Moeder stuurde hem prompt terug.”

Reder

“Al vrij snel kon vader drie schepen op langetermijncharter inschakelen: ‘Fast Ann’, ‘Fast Catrien’ en ‘Fast Filip’, genoemd naar zijn kinderen. Naderhand kocht hij die schepen en werd reder. Hij was een echte, af en toe té goedgelovige serieondernemer. Zo kocht hij een patéfabriek en een zalmrokerij in Californië, een nietjesfabriek in Frankrijk, een zaak in kunstbloemen in Portugal en een fabriek waar men cementmolens produceerde in Polen. Die zou later uitgroeien tot de nagelfabriek Herco. Maar shipping zat het meest in zijn vingers.”

Braaf

Intussen zat Catrien nog op Stella Maris. “Ik volgde Wetenschappen B. Ik was braaf maar verdroeg geen onrecht. Op een zeker ogenblik, we waren net toneel aan het spelen, werd ik in toneeltenue naar de directrice geroepen. Ik werd van school gestuurd! Zij sneerde: ‘Wij kennen de reputatie van uw vader en weten dat hij dit gedrag stimuleert’. Dat kreeg ze even later van mijn moeder terug: “Laat mijn man hierbuiten! Ik mocht blijven.”

Hilarisch

Kleine meisjes worden groot. “Vanaf mijn 16e mocht ik eindelijk uitgaan en papa kwam me steeds halen. In mijn laatste humaniorajaar ontmoette ik in jeugdclub Bouckenborgh een sympathieke jongen, Yvan Vlaminckx. Hij was ook van Schoten dus stelde ik hem een lift voor. Alleen wist ik niet dat mijn vader midden in de nacht in boxershort en onderlijfje in de wagen was gestapt. Genant … Die eerste ontmoeting was hilarisch, new waver ontmoet zakenman in ondergoed.”

“Yvan werd snel aanvaard. Meer zelfs. Papa – die een neus had voor talent – wilde Yvan naar Californië sturen om orde op zaken te stellen in zijn fabrieken. Mama wilde dat Yvan eerst zijn studies als ingenieur afmaakte en stak er een stokje voor.”

“Na mijn humaniora koos ik voor een A1-opleiding communicatie: twee zalige jaren in de Quellinstraat. Dat ging vlot. Dus schreef ik me in voor kandidaturen Pol & Soc aan Ufsia. Vier jaar later studeerde ik als licentiate in de Communicatiewetenschappen af aan de KULeuven met een thesis over ‘Patiëntenvoorlichting bij een keizersnede’. Klaar om te gaan werken.”

Werken

“Eén ding leek me zeker: nooit bij vader. Ik zag hoe hij in zijn mannenwereld rond de klok keihard werkte. Ik dacht aan pr of journalistiek maar startte als stagiaire in Engeland bij een houttrader DBC, alvast goed voor mijn Engels. Nadien ging ik als interim drie maanden aan de slag op het gemeentehuis van Brecht. Op het einde vroeg burgemeester De Cremer me in zijn verzekeringskantoor te komen werken. Vader stelde toen voor: “Kom dan toch bij mij werken. Ik ging overstag.”

Leerschool

“Ik begon bij Fast Lines Belgium op de lijnagentuur. Ik leerde veel van mijn papa al was ik behoorlijk rebels. We hadden een speciale relatie op het werk: ik was de enige tegen wie hij riep. Toen hij een delegatie ontving, liep hij me straal voorbij. Ik boos. Hij reageerde: ‘Als ge u deftig kleedt met een rok en een hieltje, zal ik u voorstellen.’” 

“In 1994 trouwde ik met Yvan, de liefde van mijn leven. Hij was toen werfleider bij Franki in het Brusselse maar huurde aan de Van Dyckkaai. Ik wilde eerst niet naar de stad. Ik was het Peerdsbos gewoon. Ik heb het dan toch gedaan. Intussen heb ik de stad leren waarderen. In 1996 werd ons eerste kind Jef geboren, twee jaar later volgde zoon Sam.”

Ziektejaren

“Ik was nog zwanger toen mijn vader me vroeg een verkoopkantoor te openen in België voor onze nagelfabriek Herco. Vanaf mijn eerste bevalling werkte ik deeltijds.”

“Als perfectionist wilde ik uitblinken: als moeder én in mijn job. Maar het verschroeiende tempo van mijn ouders kon ik niet aan. Ik wou dat niet toegeven en was als een auto zonder remmen. Na de bevalling van onze tweede zoon Sam werd ik ziek. Diagnose: chronisch vermoeidheidssyndroom. Moeilijk te vatten, want ik werkte deeltijds en mijn ouders die veel ouder waren holden door het leven.”

“Maar ook zij werden ziek. Allebei kanker. Als men mij vraagt ‘waar was jij op Nine Eleven’ zie ik nog deze scène: moeder had op 11 september net haar eerste chemo gekregen. Vader zat bij haar. Net dan kwamen die beelden op tv. Enfin, terwijl moeder haar chemo’s kreeg, vloog vader ondanks zijn blaaskanker nog rond in de VS. Vader is in april 2003 gestorven, moeder ging in mei 2007 heen.” 

Reorganiseren

“Mijn broer was nog maar net afgestudeerd als architect toen papa overleed. Als zoon was Filip de gedoodverfde opvolger. In de ‘Fast Air Cessna’ vlogen hij en mama naar de verschillende vestigingen. Filip zag het niet zitten om de hele groep te leiden. We kwamen tot een taakverdeling: hij de productie, ik het transport. Mijn zus runt samen met haar echtgenoot het advocatenkantoor Romain-Scheers. Elk van de kinderen heeft één derde in de groep. Stap voor stap herstructureerde Filip Herco tot dé leidinggevende nagelfabriek van Europa.”

“Ik nam de leiding over de transportactiviteiten met de voorwaarde dat ik me zou versterken met een externe manager. Aan mijn man dacht ik echt niet. Hij was projectleider bij de bouw van het Deurganckdok en maakte er onder meer de ontdekking van de kogge mee. Yvan stelde zelf voor over te stappen. Mama vond dat geweldig. Mijn man werd dus CEO. Het eerste jaar was een aanpassingsperiode. Daarna hebben we een evenwicht gevonden en zijn we gegroeid tot een perfecte combinatie: ik de ondernemer vanuit de buik, Yvan de manager sterk in organiseren en structureren.”

Polen

“Wij hebben de eerste jaren structuur gebracht en zwaar geïnvesteerd. Als tweede generatie doen we dat met een hart voor wat onze ouders hebben gepresteerd. In Stettin kochten we de overheidspartner in Fast Terminals uit. We investeerden in kranen en eigen dokwerkers maar dat was tegen de zin van de vakbond. Ze bedreigden onze mensen en sloten tijdelijk de elektriciteit af. Niet simpel, maar mocht ondernemen makkelijk zijn, deed iedereen het! Net op moeilijke momenten kan je het verschil maken. In 2016 openden we een tweede terminal, voor bulkproducten.” 

“We deden de oudere schepen van de hand en kochten vijf ‘jongere’ tweedehandsschepen. Eén werd in volle crisis geleverd maar de afbetalingen zijn altijd netjes gebeurd. Ons zesde en tevens eerste ijsklasseschip noemden we ‘Fast Herman’.”

“In het Ierse Drogheda had vader in 1994 Fast Shipping Ireland gestart. We zijn er de crisis doorgekomen door een goede diversificatie naar stevedoring. Vorige maand stelde de Belgische ambassadeur voor Ierland, Pierre-Emmanuel de Bauw, nog: “Fast Lines Belgium is een belangrijke partner in het ontwikkelen van Drogheda Port.” 

Bedrijfsfilosofie: SSS

“Kortom, we zijn vandaag een financieel gezonde totaallogistieker en redeneren in termen van ‘leven en laten leven’. Bovenal proberen we onze klanten multimodaal te helpen met onze ‘sofa style service’. Daarbij ‘ontzorgen’ we hen op een duurzame wijze met een sterk geloof in een realistische toepassing van de 17 Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen (Sustainable Development Goals of SDG’s). Zo ging Fast reeds lang voor er van verplichte lage-zwavelnormen sprake was, groen varen.”

“Shipping is hoegenaamd niet oubollig. We moeten duidelijk maken wat een boeiende, internationale sector wij zijn. 90% van alle goederen komen tot bij ons per schip. En toch heeft de maritieme sector een negatief imago. Terwijl scheepvaart de groenste transportmodus is en er nog plaats genoeg is op de waterweg. De eerste stappen om groener te varen, zijn echt wel gezet. Ik wil hiertoe bijdragen door met Fast Group duurzaam én tegelijk winstgevend te zijn.”

Brexitschaduw

Intussen blijft het qua brexit koffiedik kijken. “Fast Lines realiseert 70% van zijn omzet in Engeland. Veel houvast is er nog niet. Fundamenteel ben ik niet bang. Ik ben een ondernemer en zie opportuniteiten. Wat er ook gebeurt, mijn job is klanten ontzorgen. Die zullen altijd transporteren en wij zijn er om hen hierbij te helpen. Ik sluit zelfs niet uit dat met ons type schepen de brexit tijdelijk een meevaller kan zijn. Want al wat nu via vrachtwagens gaat, zal mogelijk vastzitten in waanzinnige files.”

Feminisme

Catrien is actief in WISTA (Women’s International Shipping & Trading Association). “De maritieme wereld is nog steeds een mannenwereld. Ik ben ongetwijfeld feministe maar ben tegen opgelegde quota. Ik ben voor een gelijke behandeling. Mijn man en ik hebben elk onze inbreng. Hij staat meer voor de cijfers. Ik meer voor de vrouwelijke waarden, het meer inclusieve. Beide zijn nodig. Wij zijn als ondernemers een symbiose van deze aan elkaar geklikte waarden.”

“Ik heb een heerlijk, geweldig leven. Ik doe dit graag, dit is geen opgave. Ik heb heus nog een leven daarnaast. Zo heb ik nog altijd hartsvriendinnen uit mijn lagere school. Met de familie reizen we graag. Ook van lezen, kinderen, zwemmen en lekker eten word ik vrolijk. En na al die jaren raakte ik gepassioneerd door mijn stad. Later wil ik graag gidsen in Antwerpen. De stad van bier en chocolade. Maar wat vaak vergeten wordt: de grootste breakbulkhaven van Europa en, oh ja, het hoofdkwartier van Fast Lines Group!”

Paul Verbraeken