Frank Neyts: “Pensioen na 5.100 stempels van kapiteins”

Na zijn jeugd en carrière in en rond de haven van Zeebrugge, gaat Frank Neyts op 1 maart met pensioen. Zijn kleurrijke loopbaan leidde langs onder meer de dokwerkerscentrale, rederijen Flamar en CMA CGM, en eindigt als scheepsagent bij ICO.

In het boekje dat hij sinds 2000 bijhoudt, staan 5.100 stempels van schepen waar hij aan boord ging voor administratieve afhandeling. “Al van kindsbeen waren mijn tweelingbroer Dirk en ik door schepen gefascineerd. Vader Edgard was 37 jaar voorzitter van de Zeebrugse visserscoöperatie 'Hand in Hand'. We knipten foto’s uit zijn vakliteratuur”, vertelt Frank Neyts. De tweeling werd op 7 februari 1954 geboren als jongsten van een Heistse vissersfamilie met zeven kinderen. “Onze vaste zondagse uitstap leidde naar Zeebrugge en als jongens waren we steevast in de haven te vinden. Toenmalig burgemeester Pierre Vandamme sprak er ons graag aan wanneer hij op zaterdag de werken inspecteerde. Wij zagen Zeebrugge enorm veranderen.”

De Neyts waren goede studenten en ook in die tijd was de zee nooit ver weg. “Broer Marc werd burgerlijk ingenieur scheepsbouw, Wilfried werd elektricien gespecialiseerd in scheepsradars en Dirk was attaché van de Vlaamse Havencommissie. Dirk en ik overwogen de Hogere Zeevaartschool maar in die tijd werd je niet toegelaten als je brilde. Dus studeerden we aan de Universiteit Antwerpen: TEW, richting maritieme economie. Later deden we nog een aantal aanvullende universitaire studies.”

Ruwe bolsters en wilde vaart

De legerdienst verliep als secretaris bij – uiteraard – de Marine. “Mijn professionele carrière startte in 1984 als directeur van het Compensatiefonds voor Bestaanszekerheid van de Haven van Brugge-Zeebrugge. Deze voorloper van Cewez evolueerde tot het centraal loonkantoor voor de havenarbeiders. Ik hield van het contact met de dokwerkers: ruwe bolsters met een blanke pit. Daar hoorde vaak een luide vloek bij maar ze waren rechtuit, je wist wat je aan elkaar had. Hun dankbaarheid was groot als je soms een complexe sociale situatie kon oplossen.”

Van 1992 tot 1998 werkte Frank Neyts bij rederij Flamar. “Dat was het enige bedrijf in Zeebrugge dat écht aan scheepvaart deed: lading aantrekken, daarvoor een schip charteren en vervolgens in de ‘wilde vaart’ de wereldzeeën opgaan, van Algerije, Tunesië, Libië en Syrië tot de westkust van Zuid-Amerika. Het bedrijf werd echter financieel genekt door de oplopende huurkosten van een gecharterd schip dat door de burgeroorlog in Algerije aan de ketting lag.”

Mister Agent

Daarop was hij bij Zeemar vier jaar ‘focal point’ van de groep rederijen Eurosal. “Onafhankelijke containerrederijen begonnen samen te werken en hadden in elke haven een ‘focal point’ voor het coördineren van de diverse vrachten. Na vier jaar verantwoordelijkheid voor Zeebrugge en Gent, stapte ik over naar de Franse rederij CMA CGM. Als kantoorhoofd had ik van 2002 tot 2015 voor dit fantastisch bedrijf een werkplek in Zeebrugge. Als scheepsagent was ik ook actief in Oostende, Gent en Antwerpen. Toen eind november 2015 de scheepsagentuur overgelaten werd aan International Car Operators (ICO), verhuisde ik mee. Daar ga ik op 1 maart officieel met pensioen.”

“Het meeste verrijkende aan mijn job was het contact met mensen uit de hele wereld. Ik nam vaak mijn dochters Hannah (28) en Esther (24) mee, opdat ze zouden leren dat bij elke bevolkingsgroep ‘chique types’ zitten. De kinderen van ‘Mister Agent’ braken vaak het ijs met kapiteins, die ook familiemensen waren. Opvallend was dat ik in mijn carrière slechts twee vrouwelijke kapiteins ontmoette: een Poolse dame op een driemaster en Evelyne Rogge uit Kaprijke (foto), die het gezag voert op lng-schepen.”

Kapiteins en boekhouders

Zelf heeft Frank nooit willen varen. “Het is een beestenberoep geworden. De fun van de vrijheid wordt steeds meer overschaduwd door procedures en administratieve rompslomp. Niet langer de kapiteins zijn baas aan boord maar boekhouders aan wal die de praktijk niet kennen.”

Vorig jaar stopte hij ook na 26 jaar als havencorrespondent voor het Brugsch Handelsblad/Krant van West-Vlaanderen maar dat betekent niet dat vrouwlief Ann Staelens haar man nu voortdurend thuis zal zien. “Ik schrijf nog voor de vereniging van havenbedrijven APZI, het jaarboek van het havenbestuur en de internationale nieuwssite Maasmond Maritime Press Clippings.”

Roel Jacobus