Boek baas containerfabriek: 'Mag ik meneer Kristel even spreken?'

Kristel Groenenboom volgde tien jaar geleden haar vader op aan het hoofd van de familiale containerfabriek Oosterhout. Van bij het begin vecht ze tegen de clichés die ze als vrouw in de mannenwereld van de containersector ervaart.

'Mag ik meneer Kristel even spreken?' is de titel van het boek dat Kristel schreef vanuit haar eigen ervaring. “Het is weleens gebeurd dat een klant die vraag stelde. Ik voldoe niet aan het clichébeeld van de bedrijfsleider, dat klopt. Het gaat overigens niet alleen over man of vrouw. Ook vooroordelen over jonge mensen, of het idee dat de tweede generatie in een familiebedrijf de zaak om zeep helpt, wil ik bestrijden. Als dat laatste klopt, hoe komt het dan dat 70% van de bedrijven in Nederland familiebedrijven zijn?”

Unieke containers

Groenenboom specialiseert zich in de bouw van unieke containers. Recent leverde het bedrijf nog containers voor Unilever waar een hele productie-eenheid in ondergebracht zit. Maar ook zwembaden in containers, waterstofstockage of zelfs gevangenisprojecten rollen in Oosterhout van de band. Ook voor Belgische klanten als baggeraar DEME, nucleair transporteur Transnubel of de Belgische filialen van rederijen als P&O Ferrymasters, CMA CGM en ECS.

Dat Kristel het bedrijf zou overnemen van haar vader, stond niet in de sterren geschreven. “Ik had er wel zin in”, blikt ze terug. “Mijn studie stond al in het teken van de zaak: ik studeerde voor handelsingenieur in Antwerpen. Ik hield van de stad. Vandaag woon ik nog steeds in Schoten.”

Op tien jaar tijd veranderde er veel. “Als ondernemer moet je ook aan jezelf en aan je bedrijf blijven werken. De producten veranderen, net als de productiemethodes. We zijn momenteel bezig met de plannen van de bouw van een nieuwe spuiterij en straalloods met robot.”

Quotum

Ook de vervrouwelijking van het zakenleven komt langzaam op gang. Recent stemde de Nederlandse regering een quotum van 30% vrouwen in de raad van bestuur bij bedrijven. Kristel Groenenboom neemt haar ambassadeursfunctie zeer ter harte.

“Volgend jaar ga ik een lezing geven voor de minister van onderwijs. We hebben meer meisjes nodig in technische richtingen, ook aan de universiteit. Op Girls Day komen hier 12- à 13-jarige meisjesscholieren over de vloer. Als thuis geen van de ouders een technisch beroep uitoefent, gaan ze het vaak zelf ook niet doen. Ik hoop dat ze hier de smaak te pakken krijgen.”

Michiel Leen