Kraanman John gewillig 'slachtoffer' bij rampoefening DP World

Stel: je werkt op vijftig meter hoogte en plots voel je je niet lekker? Hoe raak je in godsnaam beneden? DP World hield onlangs een evacuatieoefening op zijn kranen, met kraanman John Peeters als gewillig slachtoffer.

"Het helpt dat je tijdens de evacuatie niet naar beneden kunt kijken", zegt kraanman John Peeters wanneer we hem vragen naar zijn ervaring als 'slachtoffer' bij een recente evacuatieoefening op de containerkranen van DP World. Een veertienkoppig team van brandweerzone Waasland en vier personen van de havenreddingsgdienst Siwha woonden de oefening bij. Er werd geoefend op twee types kranen: de Kalmarkranen en de ZPMC-containerkranen, de grootste op het terrein. De oefeningen duurden, inclusief debriefing, van 08.00 uur 's ochtends tot 13.00 uur.

Kraaiennest

Het 'slachtoffer' moest worden geëvacueerd vanuit het 'kraaiennest', het hoogste punt van de kraan op zeventig meter boven de grond. Vanaf dat punt is er geen rechtstreekse verbinding met de grond. Een gewonde kraanbestuurder of technicus van die hoogte naar beneden halen, vereist de inzet van takels en een reddingskooi. Kraanman John kwam op een brancard te liggen en werd naar beneden gebracht langs dezelfde weg waarlangs materiaal op de kraan gehesen wordt. 

Spanning

"Een spannende en leerrijke ervaring", zegt de 54-jarige John. "Het duurde bij de eerste oefening op de ZPMC-kraan toch wel twintig minuten voordat ik op de begane grond stond. Het reddingsteam had een vijftal mensen bij voor wie het de eerste oefening van deze soort was, daarom duurde het waarschijnlijk wat langer. Als het 'voor echt' is, gaat het waarschijnlijk sneller. Bij de oefening op de Kalmar deden we er ongeveer vijftien minuten over."

"Gaat het?"

John aarzelde niet toen hem gevraagd werd om ook een keer slachtoffer te spelen. Enkele collega-kraanmannen waren hem al voorgegaan. "Je hoopt natuurlijk dat het je nooit overkomt, maar nu weet ik tenminste hoe het eraan toegaat als ik ooit van die hoogte geëvacueerd moet worden. Komt het ooit zover, dan zal ik niet in paniek raken, want ik weet nu hoe het in zijn werk gaat. Bovendien vroegen de redders de hele tijd of het wel ging. Maar ik was wel blij dat ik weer heelhuids op de grond stond."

Kortom, mochten de hulpdiensten nog eens een slachtoffer zoeken om mee te oefenen, dan aarzelt John niet. "Het is een hele geruststelling om te weten dat die mensen voor je klaarstaan als het misgaat", besluit hij. 

Michiel Leen