Familie Durot van Antwerpse Boeckmans viert honderd jaar shipping

Wie 'bedrijf Boeckmans' zegt, zegt de familie Durot. Na honderd jaar heeft de vierde generatie in de familie het roer van het Antwerpse scheepsbedrijf nog stevig in handen. Flows blikt samen met Anthony, Vincent en Pierre Durot terug.

“Mijn grootvader begon zijn carrière in 1920 als lijnchef voor de Zweedse rederij Johnson Line”, vertelt Anthony. “Zijn papa werkte voor de Belgische Spoorwegen en moedigde hem aan om in de maritiem te stappen. ‘Dat is de toekomst’, zei hij. In die tijd was dat een vooruitstrevende sector. Er waren toen alleen nog maar onafhankelijke scheepsagenturen”, vertelt Pierre. “Grote rederijkantoren zoals MSC en Hapag-Lloyd bestonden nog niet.”

Passagiers

Armand Durot werkte voor de Antwerpse scheepsagent De Leeuw & Phillipsen. Wanneer die in 1936 failliet gaat, vraagt Johnson Line hem om een kantoor te openen in Antwerpen en de lijn verder te vertegenwoordigen. “Het was een beetje gelijkaardig aan de Red Star Line”, vertelt Vincent. “Mensen gingen aan boord van Johnson Line-schepen om te emigreren naar Noord- en Zuid-Amerika. "Dat was een heel omvangrijke operatie, en vroeg heel wat papierwerk", zegt Anthony. "Je kon toen niet zomaar vertrekken.”

“Hij had één schip per jaar dat in Antwerpen kwam laden voor Hawaï”, gaat Anthony verder. “Dat was de eerste lading die hij boekte. Het schip vervoerde onder meer potten en pannen, draad en staal.”

“Hawaï was een heel bijzondere bestemming”, pikt Pierre in. “Zelfs vandaag is het moeilijk om een schip te vinden dat naar daar vaart.”

Amazonas

Armand Durot richtte het bedrijf ‘A.Durot’ in 1936 op, maar de zaak schoot pas echt uit de startblokken vanaf 1945 na de Tweede Wereldoorlog. Anthony: “Zweden was tijdens de oorlog neutraal. De vloot van Johnson Line is daarom grotendeels bespaard gebleven van het Duitse geweld. De rederij had een dertigtal schepen, die meteen konden ingezet worden voor het vervoer van goederen. In eerste instantie was dat vooral voor import.”

De ‘Amazonas’ was het eerste Johnsonschip dat na de oorlog volledig afgeladen met goederen zoals vlees en graan van de oostkust van Zuid-Amerika in de haven van Antwerpen aanmeerde.

Zo vader zo zoon

De vader van Anthony Durot, Philip Durot, stapte in 1946 mee in de zaak. “Papa heeft eerst nog vrijwillig gediend in het Britse leger in Duitsland”, vertelt Anthony. “Hij is teruggekomen, begonnen in de firma en heeft niets anders gedaan tot hij is gestopt met werken in 1995. Er zijn nog foto’s van mijn grootvader en papa aan boord van de schepen toen hij ongeveer tien jaar oud was. Shipping is hem met de paplepel ingegeven. In die tijd ging dat zo.”

Armand en Philip Durot waren met hun kantoor gevestigd in de Boerentoren. Johnson Line was trouwe klant nog tot in de jaren tachtig. Later kwamen daar onder meer Finnlines en de Braziliaanse rederij Aliança bij, dat vandaag eigendom is van Hamburg Süd.

Joseph Boeckmans

Op 1 juli 1971 neemt Philip Durot scheepsagentuur Boeckmans over. “Johnson Line maakte een akkoord met de Nicaraguaanse staatsrederij Mamenic Line”, zegt Anthony. “De schepen uit Centraal-Amerika vielen onder de agentuur van Joseph Boeckmans. Zo hebben ze elkaar beter leren kennen. Boeckmans had geen opvolger, en vroeg aan papa of hij de zaak wou overnemen.”

“Hij had veel Duitse rederijen in zijn portfolio”, gaat Anthony verder. “Voor de oorlog was Boeckmans bevriend met een Duitser, waar hij regelmatig mee kaartte. Hij werkte bij de agentuur Ahlers. Na de oorlog was het voor de Duitsers heel moeilijk om mensen te vinden die een Duitse rederij wouden vertegenwoordigen. Vandaag is dat wel wat anders”, lacht hij. “Door die vriendschap heeft Boeckmans voorgesteld om agent te zijn.”

Flexibiliteit

In juni 1972 vervoegt Anthony Durot zijn vader bij Boeckmans. Vandaag staan Anthony’s zonen, Vincent en Pierre, de vierde generatie, aan het roer van het familiebedrijf.

Boeckmans is uitgegroeid tot een vaste waarde in de Antwerpse shipping, actief op verschillende niveaus zoals agentuur, logistiek, scheepsbevrachting en shipmanagement. Het bedrijf is een nichespeler en vooral gespecialiseerd in het vervoer van breakbulk.

Na bijna vijftig jaar ervaring zegt Anthony in verband met het succes van het familiebedrijf: “Je moet flexibel zijn. Het is onze plicht om de beste oplossing te zoeken voor onze klant, maar daarom is dat niet altijd de beste oplossing voor ons.”

“Je moet je kunnen aanpassen”, pikt Vincent in. “We willen verder evolueren in de nichemarkt. Er zijn niet zo veel spelers, zeker als agentuur, die weten hoe ze met breakbulk moeten omgaan. We doen ook moeilijkere bestemmingen aan die grote containercarriers links laten liggen, zoals de Azoren of Equatoriaal-Guinea.”

“Jezelf heruitvinden zal altijd een uitdaging zijn”, vertelt Pierre. “De sprong van agent naar reder vergde veel moed. Maar door renovatie kunnen we een sterke positie neerzetten. We gaan voor die duurzaamheid, en willen nog een paar generaties kunnen meegaan.”

Julie Desmet