Euronav-collega's steunen Tina Vandenbosch in strijd tegen kanker

Tina Vandenbosch, communicatieverantwoordelijke bij Euronav, vecht sinds de zomer tegen kanker. Collega's en bestuur van de rederij steunen Tina in de strijd tegen de ziekte. "Ik deel mijn verhaal omdat veel lotgenoten dat geluk niet hebben."

Tina Vandenbosch was ternauwernood zeven maanden bij tankerrederij Euronav in dienst toen ze geconfronteerd werd met de diagnose van borstkanker. Wat zich aandiende als een relatief kleine tumor, bleek een agressieve vorm van de ziekte te zijn. Verschillende operaties, bestralingen en zware chemotherapie drongen zich op. Het verdict kreeg Tina te horen op werkreis in Maleisië, waar ze een cameraploeg van Discovery Channel begeleidde.

"Het viel me zwaar om het aan mijn werkgever te vertellen", zegt ze. "Ik wist niet hoe het bedrijf zou reageren. Ik was overdonderd door het grote begrip: "Denk aan jezelf, ga naar huis." De CEO van Euronav bracht haar zelfs in contact met specialisten uit het veld. 

Werken op de goede dagen 

Vandenbosch blijft werk en behandelingen afwerken. "Ik heb mijn werk en het contact met collega’s nodig om me niet alleen maar patiënt te voelen. Wanneer de woorden ‘kanker’ en 'chemo' vallen, duiken de doembeelden op. Mijn werk en mijn gezin zijn de twee dingen die me het meest blij maken. Maar kan ik nog voldoen als moeder en als werknemer? Die vragen zijn heel confronterend. Ik reageer tot nu toe redelijk goed op de chemotherapie. Op de goede dagen wil ik er staan voor Euronav."

Na enkele open gesprekken met haar werkgever werd een modus operandi opgesteld: Tina komt werken wanneer ze zich goed voelt. Van thuis uit, of op kantoor wanneer mogelijk. "Desnoods komt iemand je ophalen", klonk het. En zo slaagt Tina er nog in om bijvoorbeeld de persdocumenten voor de recente kwartaalresultaten de deur uit te sturen, al voegt ze er wel quasi lachend aan toe: "Die middag heb ik wel even op de sofa gelegen om nieuwe energie op te doen."

Loodzwaar 

Ondanks de steun blijft Tina's parcours loodzwaar: "Ik loop the extra mile, maar ik loop hem niet alleen. Mijn collega’s maar ook echtgenoot, familie en vrienden zijn er voor me. De buren passen in noodgevallen op mijn kinderen. Of ze komen eten brengen, waardoor ik soms het gevoel heb alsof ik constant jarig ben. Dat verzacht het proces. Maar de onzekerheid blijft: bij stage III-kanker zijn er niet veel zekerheden. In het begin dacht ik nog: wanneer word ik wakker uit deze nachtmerrie?"

Lotgenoten

"Ik deel dit verhaal omdat ik uit gesprekken met lotgenoten opmaak dat zij vaak op veel minder begrip van hun werkgever kunnen rekenen. Ze belanden in de langdurige arbeidsongeschiktheid of worden soms zelfs ontslagen. Ik ben zelf ooit ontslagen tijdens een reorganisatie die samenviel met mijn zwangerschap, dus het gebeurt en de vrees sloeg eerst ook mij om het hart. Maar bij ons zegt de CEO: "Al blijf je twee jaar weg, als je terugkeert eis je gewoon je stoel weer op. Ondanks het feit dat ik pas sinds het begin van het jaar in dienst ben. Gelukkig maar, want op mijn 41 denk ik nog lang niet aan mijn pensioen. En wat je graag doet, laat je niet graag achter."

De collega's duimen intussen voor haar terugkeer. "Ik heb ten tijde van mijn diagnose in augustus van Euronav een schaalmodel gekregen van het schip in Maleisië, de ULCC 'Europe'. Met de woorden van onze CEO: 'Ik wil dat je dit mee naar huis neemt en op de plaats zet waar je vecht, en dat je op de moeilijke momenten naar dat schip kijkt en denkt: dít is waar je terug naar toe komt, want dít is waar je thuis hoort!' Het heeft dus een mooie plek gekregen in mijn interieur en herinnert mij elke dag aan de steun van alle collega’s in Antwerpen, Athene, Nantes, Zurich, New York, Singapore en op zee, op de 'Europe'!"

Michiel Leen