Antwerpse eetcafé The Club: coronaburgers en xxl-frikandellen

In deze vakantiereeks bezoekt Flows elke dag een horecazaak met een link naar de maritieme, transport- of logistieke sector. Vandaag: 'The Club', een Antwerps haveneetcafé voor truckers en dockers met grote honger.

In The Club tikt de klok op het ritme van de 'schof', de schaftpauzes van de havenarbeiders en truckers. Spitstijden rond 10.00 uur, 's middags en 17.00 uur. In de namiddag tijdens een bedrieglijk kalm moment hadden we een babbel met uitbater Jackie De Moor.

Tierelier tijdens lockdown

Van een lockdown hebben ze in The Club geen last gehad. Het take-away-frituurgedeelte van het snackrestaurant bleef gewoon open. En omdat de meeste andere (haven)horeca noodgedwongen dicht moest, draaide 'The Club' als een tierelier. “Je kunt onze situatie niet vergelijken met die van onze andere horecacollega's”, zegt Jackie. “Voor ons was het een geschenk uit de hemel. De loonkosten vielen terug, maar het publiek bleef komen. We kregen ook veel appreciatie van de klanten. Helaas, door de verstrengde maatregelen hebben we de bedank-barbecues die we later deze zomer voor hen wilden organiseren, moeten cancellen.”

Jackie speelde in op de actualiteit door de uitvinding van de coronaburger en het coronamenu. “Onze coronaburger is een broodje met een pikante hamburger, sla en tomaat, cheddar en pepersaus. Het coronamenu: kaaskroketjes, steak en een dame blanche als dessert: vijftien euro.”

Veel voor weinig geld

De coronaburger is een bewijs van Jackies vindingrijkheid, en bouwt voort op de basisfilosofie van het etablissement: enorme porties voor weinig geld, op basis van verse producten. Liefst geserveerd met een berg frieten ernaast. “Ik kan je verzekeren, iemand die een hele dag op 'de dok' staan sleuren heeft, die lust graag een grote portie”, zegt Jackie. Een sandwich heeft hier standaard een afmeting van 35 centimeter en ook de andere gerechten gaan van groot over groter tot grootst.

Niettemin trekt de zaak een divers publiek aan: “De haven is een provincie apart. Aan het ene tafeltje kan bij wijze van spreken een trucker zitten met de modder nog aan zijn botten, met even verderop een vertegenwoordiger in pak en das en daarnaast iemand van de politie”, zegt Jackie.

Renovaties

Cateraar en 'feestarchitect' Jackie nam de zaak twaalf jaar geleden over. Vandaag werkt hij er met een negenkoppig team. “Tevoren was het een café. Voordat we het gebouw overnamen, stonden wij op de parking met een mobiele frituur. Het voormalige woongedeelte van de zaak werd omgebouwd tot frituur, sanitaire ruimte met douche voor de truckers en kantoren. Een voormalige rookruimte wordt omgebouwd tot lounge, waar ook apart vergaderd kan worden. Die renovaties waren nodig, het pand heeft zijn leeftijd niet mee.”

Zelfs de vernieuwde vloer kreeg een haventoets en draagt dezelfde oranje kleur als de overalls van de dokwerkers. Het buitenterras doet denken aan het dek van een schip. Ook in het interieur vind je grote afbeeldingen van containerschepen terug.

Wendy Van Wanten 

Jackie had er al een leven opzitten voordat hij The Club aanpakte. Jarenlang was hij bodyguard voor Wendy Van Wanten. “Ik stond in de jaren '80 met een drankenstand op de Gentse Feesten. We organiseerden optredens met Vlaamse vedetten. In Wendy's contract stond dat ze door twee bodyguards begeleid moesten worden. Samen met twee vrienden klaarden we die klus. Dat beviel zo goed dat we enkele dagen later al mee de baan op gingen om haar te begeleiden. Dat hebben we jaren gedaan. Voorrijden, Wendy naar de kleedkamer begeleiden, op naar het volgende optreden, soms acht shows op een dag. De pers om de tuin leiden, honderden foto's signeren zodat Wendy ze kon uitdelen, hordes fans op afstand houden. Ook haar ontmoetingen met Prins Laurent maakten we mee. Achttien jaar lang, tot de breuk tussen Wendy en haar management.”

Ton frieten per week 

De showbizzglamour is ver te zoeken in The Club, al traden de schlagerhelden 'De Romeo's' er op toen de Frikandel xxl van Van Reusel snacks werd gelanceerd. Een geste van de leverancier aan zijn grootafnemer. “Een ton frieten per week”, zegt Jackie achteloos. “400 bouletten, cervela's, satés, zie je? Allemaal tijdens de werkweek, in het weekend zijn we gesloten. Voor het stoofvlees en de huisbouletten komen ook particulieren van ver.”

Het publiek is uitgesproken internationaal. “Ik spreek intussen zeven talen”, lacht Jackie. “Dat merk je aan het menu. Duitsers willen schnitzel eten, Nederlanders gaan vaak voor vis. Sommige buitenlandse chauffeurs tonen ons een foto van een gerecht en dan proberen wij dat te maken.”

Registratie

Wanneer we in The Club langsgaan, zijn net de nieuwe registratie- en mondmaskerregels voor de horeca bekendgemaakt. “Hoe je dat moet gaan doen, dat heeft me toch wakker gehouden. Veel klanten zijn hier snel binnen en buiten, dus een boekje op de toog zal niet helpen. Op elke tafel komen registratieformulieren en we gaan de klanten eraan herinneren dat het verplicht is, zodat we alle dagen de contacten kunnen bijhouden. Maar hun handje vasthouden, kunnen we niet. Misschien werken we een systeem van lidkaarten uit voor meer overzicht. Tot nu toe zien we in de haven gelukkig geen besmettingen. Veel mensen zitten alleen in hun truck of kraan, teams werken geïsoleerd. De bubbels zijn klein.”

Huts

Vijf jaar geleden kwam er een tweede vestiging bij aan de Haandorpweg in Kallo, net op tijd voor de verhuizing van MSC naar het Deurganckdok. “Fernand Huts is ons zelf komen vragen om op linkeroever iets te doen”, zegt Jackie. “Hij had gezien welk succes we hier hadden en wou dat ginds herhalen.” Jackies zakenpartner Jarno Van Eyck zwaait er de plak. Jackie zelf lijkt nog het meest verknocht aan de vestiging op de Noorderlaan. “Het is hard werken, alle dagen rond 5.00 uur opstaan, naar de veiling en de groothandel, sluiten om middernacht. Maar ik doe het graag! Ik hoef nergens anders heen, The Club is als een hobby voor mij!”

The Club', Noorderlaan 171, 2030 Antwerpen
www.facebook.com/HavenEetkaffeeTheClubAntwerpen/

Michiel Leen