Anne Raes (expeditie AEZ): “Ik liep muren op in gesloten restaurant”

Verandering van spijs doet eten: toen haar restaurant in Zeebrugge voor de tweede keer in lockdown moest, besloot Anne Raes om eens van het havenwerk te proeven. In de douaneagentuur van AEZ ging voor haar een nieuwe wereld open.

Door de brexit was het nog nooit zo druk als nu in de afdeling douaneagentuur van het Algemeen Expeditiebedrijf Zeebrugge (AEZ). Om al dat extra werk de baas te kunnen, betekenden voor AEZ de coronamaatregelen in de horeca een klein gelukje bij een ongeluk: er meldde zich een bijzonder gemotiveerde tijdelijke medewerkster.

“Mijn man Raf en ik runnen al 25 jaar restaurant Slabbinck in de Tijdokstraat, aan de jachthaven in hartje Zeebrugge”, vertelt Anne Raes (60). “We beleefden de eerste lockdown van maart tot juni vorig jaar en op 19 oktober moesten we voor de tweede keer sluiten. Ik ben geen mens die zomaar bij de pakken blijft zitten en ik had geen zin om opnieuw de muren te moeten oplopen. Daarom zocht ik een tijdelijke bezigheid en polste ik naar een job bij enkele van de bedrijven die in ons restaurant klant zijn. Voor AEZ kwam dat net op een goed moment: door de brexit hadden ze versterking nodig voor de extra douaneaangiften.”

Interne opleiding

Sinds 4 januari werkt Anne Raes in het kantoor van AEZ enkele dagen per week – binnen het stelsel van het wettelijk toegestane aantal uren. “Vanuit mijn leven vóór de horeca was ik al met administratief werk vertrouwd en voor ons restaurant volgde ik bijvoorbeeld een avondcursus boekhouden. Een zelfstandige moet nu eenmaal op elk domein zijn plan kunnen trekken.”

Op basis van die ervaring en met heel veel goesting om aan de slag te gaan, kreeg ze een interne opleiding. Ze leerde douaneaangiften voor import en export opmaken. Daarnaast helpt ze met het opstellen van facturen.

Fascinerend schouwspel

“Als je uit de horeca komt, dan is de haven een totaal nieuwe wereld. In ons restaurant kenden we heel veel havenmensen maar als je plots middenin de echte actie komt, is het nog indrukwekkender dan je je kon indenken. Datgene waarover ik vroeger alleen maar hoorde vertellen en dat ik vanuit de verte zag, maak ik nu in het echt mee. Vanuit het venster van mijn kantoor – in de Doverlaan in de voorhaven – zie ik ononderbroken het boeiende schouwspel van de schepen en hun ladingen. Ik geraak er elke dag nog meer door gefascineerd.”

Iets onverwachts

Dat ze geen jonge springer meer is, vond Anne geen reden om niet iets anders te proberen. “Met de hulp van de collega’s en van de vaste klanten, leer ik elke dag bij. Als je leergierig bent en er voor openstaat, kun je altijd nieuwe dingen leren. Ik ben ook van het principe: als je wil werken, dan vind je werk. Ook de contacten met mensen van rond de hele wereld vind ik tof. Dagelijks communiceren we met Rusland, Zwitserland, Zuid-Korea, China, Vietnam … noem maar op. En dat allemaal vanuit ons kantoor in Zeebrugge. Elke dag, zelfs elk moment, kan er iets onverwachts gebeuren.”

Herkenbaar gevoel

Ze heeft zich de tijdelijke overstap nog geen moment beklaagd. “Mijn man kan beter genieten van deze rustperiode maar ik bots in ons gesloten restaurant tegen de muren. Er is ook nog niet snel een vooruitzicht op heropening want wij hebben geen terras. Tenzij het ziektebeeld plots spectaculair zou verbeteren, zie ik ons wellicht pas in de zomermaanden weer openen. Ondertussen heb ik het naar mijn zin in de nieuwe job. Er komt heel veel menselijk contact bij kijken, wat een prettig en herkenbaar gevoel is voor iemand uit de horeca.”

Uiteraard hoopt Anne van zo snel mogelijk haar restaurant opnieuw te kunnen openen. “Maar het werk in de haven voelt zo goed dat ik dit ook gerust tot aan mijn pensioen zou kunnen doen. Het is alvast een fijne kennismaking. Wie weet, misschien kom ik hier na mijn horecaloopbaan opnieuw bijspringen.”

Roel Jacobus