Afscheidsinterview Steven Polmans: “Weer met voeten in modder staan”

Steven Polmans verlaat eind dit jaar Brussels Airport. Het nieuws van zijn vertrek sloeg in als een bom. “Het is met spijt in het hart, maar ik stop liever op een hoogtepunt”, zegt ‘de burgemeester van Brucargo’. “Ik wil iets nieuws opbouwen.”

Achttien december is de laatste werkdag van Steven Polmans bij Brussels Airport. In minder dan twee weken trekt de directeur cargo & logistics de deur op de zesde verdieping van Building 706 achter zich dicht. Tijd voor een afscheidsinterview. Samen met Piet Demunter, chief business development officer bij Brussels Airport, blikt Steven Polmans terug op zijn carrière. 

Voor de buitenwereld bent u ‘mister Brucargo’. Iedereen was verrast dat uitgerekend u, die zijn job met zo veel passie doet, vertrekt. Waarom? 

Steven Polmans (SP): “Ik ben honderd procent gedreven in wat ik doe, elke dag opnieuw. Voor de meesten kwam het nieuws van mijn vertrek aan als een ‘big bang’, maar het was een proces dat al langer aan het rijpen was. Tien jaar blijkt een constante in mijn loopbaan te zijn. Ik heb een decennium bij Aviapartner gewerkt, nu tien jaar bij Brussels Airport. Mijn hart ligt nog altijd bij BRUcargo. Ik ben trots op mijn baby en dat maakt het moeilijk om weg te gaan. Maar het is een rationele keuze, die met verschillende factoren te maken heeft. We hebben een ongelooflijk traject opgebouwd, maar nu komen we aan de tweede adem van het verhaal. Ik heb nog de leeftijd om iets anders te doen en ik wil mezelf scherp houden." 

"Ook al is geen enkele dag hier dezelfde, er kan toch routine in de job sluipen. Brussels Airport is een groot bedrijf met specifieke systemen en procedures, en er gaat ook veel tijd en energie naar interne zaken, terwijl ik vooral die buitenwereld nodig heb. Als je dat optelt, dan kom je tot de rationele keuze dat het misschien toch eens tijd is voor iets nieuws. Ik vind het goed en uitdagend om regelmatig eens ergens opnieuw te beginnen en er iets op te bouwen. Dat houdt je scherp.”

Ik sterf liever op een hoogtepunt dan bijvoorbeeld in een situatie van onenigheid terecht te komen.

Mist Brussels Airport de ambitie om even snel door te groeien of te evolueren zoals u zou willen? 

SP: “Ik mag niet klagen over de steun binnen het bedrijf. Zeker het afgelopen jaar heeft iedereen binnen Brussels Airport door de pandemie ingezien wat cargo betekent en gerealiseerd heeft. We zijn zowat de enige passagiersluchthaven met vracht die groeicijfers kan voorleggen in vergelijking met een jaar geleden. We zijn misschien niet altijd gealigneerd over de manier waarop en de snelheid waarmee we de ambities moeten invullen, maar er is geen structureel meningsverschil. Het zijn verschillende elementen die samenkomen. Ik sterf liever op een hoogtepunt dan bijvoorbeeld in een situatie van onenigheid terecht te komen.” 

Ook Sara Van Gelder, het gezicht van BRUcloud, is weggegaan. Als de gezichten van het communityverhaal vertrekken, is het toch logisch dat de buitenwereld denkt dat er iets mis is? 

Piet Demunter (PD): “Het is een toeval dat beiden vertrokken zijn, maar ik begrijp de perceptie. We willen onze community duidelijk maken dat er geen breuk zal zijn met het verleden, integendeel. We gaan een nieuw tijdperk tegemoet – dat kan ook niet anders – maar we zetten onze ambities verder. We zijn niet op zoek naar een ‘copy-paste’ van Steven, dat zou ook nooit werken. We zullen een nieuw hoofdstuk schrijven zoals we dat ook in 2009-2010 gedaan hebben. We moeten ambitieus zijn om te wegen op de logistieke wereld en internationaal boven ons gewicht te kunnen boksen. Zowel Sara als Steven waren het gezicht van het communityverhaal, maar we zijn voorbij het punt dat het afhankelijk is van een persoon. Het is nu structureel ingebed en het is aan de opvolger van Steven om dat verder te zetten.”

CALIMERO

Wat is in die tien jaar uw grootste teleurstelling? 

SP: “Als er dan toch iets is wat ik betreur, dan wel het gebrek aan chauvinisme van Vlamingen. Die teleurstelling heb ik al sinds het begin. In tegenstelling tot de Nederlanders hebben we een Calimerohouding. Als een vrachttoestel niet naar Amsterdam kan, zullen de Nederlanders er alles aan doen om het naar Maastricht te krijgen. Het moet en het zal binnen Nederland blijven. Dat mis ik in België. Met de community hebben we al een serieuze stap vooruitgezet, maar ik kan soms nog altijd vloeken op die opportunistische reflex en kortetermijnwinst die bij ons veel meer aanwezig is. Dat zit in ons DNA. Hoeveel keer heb ik niet te horen gekregen dat iets niet zou werken? En als ik dan vraag waarom niet, antwoorden ze ofwel dat de Nederlanders het al zouden uitgevonden hebben of dat wij niet de eerste zouden zijn. Afgelopen jaren hebben we op dat vlak zeker vooruitgang geboekt en bepaalde personen en bedrijven hebben ongelooflijk geholpen in dat succes, maar er is nog marge voor verbetering.”

Ik wil niet dat klanten naar hier komen omdat ze op een andere luchthaven niet geholpen worden. Ze moeten Brussels Airport kiezen voor onze sterktes.

Ik verwachtte eerder de politieke toestand als antwoord op die vraag.  

SP: “Dat klopt ook, maar ik focus liever op zaken waar ik iets kan aan doen. Je wordt geconfronteerd met de politiek en daar moet je de gevolgen van dragen, maar dat ligt buiten je directe controle. Als bedrijf zijn we daar natuurlijk wel mee bezig. Ik wil niet dat klanten naar hier komen omdat ze op een andere luchthaven niet geholpen worden. Ze moeten Brussels Airport kiezen voor onze sterktes. Maar dan moet je ook durven afstand nemen en beseffen dat sommige zaken eerder negatief zijn voor ons. Iedere luchthaven heeft trouwens zijn eigen voor- en nadelen." 

"In 2010 gaf internationaal niemand ons een kans van slagen om hier weer cargo op te bouwen. Veel bedrijven waren weggetrokken, we hadden geen nationale luchtvaartmaatschappij meer, er was sprake van een ‘night curfew’ (periode waarin iets verboden is, red.) en er waren boetes van het Brusselse Gewest. Toch zijn we erin geslaagd om nieuwe ‘carriers’ te vinden en vijftig procent te groeien door te focussen op de uitbouw van onze sterktes en door ons op een positieve manier te profileren.”

Het valt op dat u eerder neutraal keek naar Luik en nooit het concurrentiemodel gehanteerd hebt. Was dat een bewuste strategie? 

SP: “Luchtvracht is geen lokaal of regionaal iets, maar een intercontinentaal gebeuren. Elke luchthaven in een straal van vierhonderd kilometer is een concurrent, ook Luik dus. Maar tegelijk is Luik op veel vlakken meer complementair dan Amsterdam en Frankfurt. Ik zie geen reden om op één concurrent te focussen. Het is niet dat alles tussen ons twee verdeeld wordt en alles wat Luik niet krijgt, naar hier komt of andersom. Ik vertrek daarom liever vanuit ons eigen verhaal. Liege Airport heeft een andere aandeelhoudersstructuur dan de onze en andere doelstellingen dan wij als private luchthaven. Ik ben blij met hun kaap van 1 miljoen ton vervoerde goederen, maar tonnage op zich is voor ons minder belangrijk."

"Wij kijken eerder naar een P&L-model en wat de contributie is voor de bottomline van ons bedrijf en alle bedrijven actief op de luchthaven. Groei is nodig, maar ik vind het niet de enige parameter die zegt of je goed bezig bent of niet. We willen ook duurzaam groeien, niet alleen met bijvoorbeeld bijkomende routes vanuit Shanghai, maar ook Zuid-Amerika, waar we de lokale industrie en forwarders ondersteunen om ons model uit te bouwen. Wat is mijn toegevoegde waarde als alle goederen die hier landen op een vrachtwagen naar Italië vertrekken? Ik wil niet per se 20% groeien, maar wel ieder jaar 5 tot 10%. Als we dat volhouden, zullen we meer meerwaarde creëren voor ons ecosysteem en alle individuele partners.”

PD: “Het is typisch voor Steven om niet op het negatieve te focussen. De win-win met de community vindt hij heel belangrijk. Het farmaverhaal is daar een goed voorbeeld van. Door onze relatie met de farmafabrikanten draag je bij tot iets groters. We doen het altijd vanuit dat perspectief. Die visie willen we ook de komende jaren hanteren.”

Aan welke kenmerken moet de opvolger van Steven voldoen? 

PD: “We zijn natuurlijk op zoek naar iemand die leiderschaps- en managementeigenschappen heeft getoond in zijn of haar vorige functies. Het belang van de community erkennen, een attitude van samenwerken en het internationale aspect zijn belangrijker dan louter industriekennis. Dat laatste is gemakkelijker aan te leren, de andere eigenschappen zijn intrinsiek aan een persoon of aan hoe hij of zij werkt. De opvolger moet alvast dezelfde ‘sparkle’ hebben als Steven.” 

Steven, wat wordt uw volgende bestemming? 

SP: “Eerlijk gezegd, ik weet het nog niet. De voorbije maanden heb ik met verschillende bedrijven gepraat, zowel binnen als buiten de luchtvracht. Dat was heel interessant. De partijen waar ik nu nog mee praat, zijn allemaal actief in de luchtvrachtlogistiek. Daar ligt mijn goesting, passie, drive en expertise. Over ten laatste enkele weken hak ik vermoedelijk de knoop door. Wat ik ook kies, ik moet het voelen kriebelen om me met veel passie ergens in te storten. Het zal zeker nog niet als consultant zijn. Ik wil echt nog wel weer in de modder staan om iets op te bouwen.” 

Waar zou het Brucargoverhaal over vijf jaar moeten staan? 

PD: “We zullen consolideren en verankeren wat er al is. De voorbije jaren hebben we enkele mooie pistes opgestart rond farma, digitalisering en e-commerce, maar we moeten daar nog enkele grote stappen zetten. Daarnaast willen we groeien in volume, maar daar is tonnage alleen niet belangrijk, zoals Steven eerder al zei. Het is een en-enverhaal. Tegelijk zijn we bezig met de herontwikkeling van de zone. We kunnen vandaag niet snel genoeg de projecten implementeren tegenover de vraag die er is. Ten slotte willen we het communitygevoel nog verder versterken door scherpe keuzes te maken en daarin te excelleren.”

Heeft de pandemie bepaalde zaken veranderd of versneld? 

PD: “Het vraagt geen bijsturing want cargo was altijd al een belangrijke pijler van het strategische plan van Brussels Airport Company. De pandemie heeft het wel op scherp gezet. E-commerce bijvoorbeeld bevindt zich al een paar jaar in een versnelling. We moeten nog zien of het effect op de luchtvracht, behalve dat accelereren, sterk zal veranderen. We hopen wel dat de aanzet tot digitalisering bij bedrijven verder aangescherpt wordt.”

SP: “Je merkt vooral een versnelling, kijk maar naar e-commerce, digitalisering, thuiswerk enzovoort. Alle processen krijgen een boost. We zien niet compleet andere zaken, maar we komen wel op een nieuw plateau terecht vanwaar alles verder evolueert. Die agility en flexibiliteit heeft gewerkt. We zijn klaar voor de uitdagingen die op ons afkomen, maar zullen hier en daar een tandje moeten bijsteken.” 

Als je voor een bedrijf werkt, ben je in een veel afgebakender veld bezig dan voor een community. Het team gaf me vaak ‘burgemeester van Brucargo’ als bijnaam.

CHAMPIONS LEAGUE

U spreekt nog veel in de wij-vorm voor iemand die over twee weken vertrekt. Heeft u geen spijt dat u vertrekt op een scharniermoment, nu farma zichtbaar belangrijk wordt?

SP: “Het zal inderdaad nog even duren voor ik dat uit mijn systeem krijg. Wanneer ik langs de Brusselse Ring passeer, zal ik zeker pijn in het hart voelen. Ik laat mijn kindje achter, maar na tien jaar weet ik beter wat ik wil, wat ik verwacht en wat het aanbod is. Voor heel wat zaken, zoals farma, die mooi in het plaatje passen en iedereen normaal vindt, hebben we hard moeten vechten. Dat zal ik niet vergeten. Het is een heel intensieve job geweest. Ik stond er mee op en ging ermee slapen. Als je voor een bedrijf werkt, ben je in een veel afgebakender veld bezig dan voor een community. Het team gaf me vaak ‘burgemeester van Brucargo’ als bijnaam. Zo voelde het ook aan, want je wordt geconfronteerd met problemen die tien keer breder gaan dan binnen een bedrijf. Maar dat betekent niet dat ik nu op zoek ben naar een 9-to-5-job. De intensiteit zat niet in de uren, maar wel er mentaal voortdurend mee bezig zijn. Ik wil een job waar ik weer iets kan opbouwen, waar ik uitgedaagd word en bepaalde zaken niet weet.” 

Wat zal u vooral missen? 

SP: “Mijn team. De voorbije jaren hebben we hier veel ‘cosiness’ gecreëerd. Het doet me plezier om te zien hoe we als kleine luchthaven samengewerkt hebben aan BRUcloud, Air Cargo Belgium en de farmastrategie. Het grootste compliment kreeg ik ooit van een Indische journalist. ‘Tien jaar geleden spraken we niet meer over Brussel’, zei hij, ‘niet in de pers, op conferenties of beurzen. Nu is het alsof een voetbalploegje in de Champions League speelt en dan ook nog wint. Dat heb jij met Brussel gedaan.’ Dat gevoel wil ik heel bewust niet blijven rekken. Vroeg of laat komt op alles sleet en daar heb ik een heilige schrik van.”

Wat gebeurt er met uw internationale functies?

“Ik kan mijn mandaat als voorzitter bij Tiaca (The International Air Cargo Association, red.) behouden als mijn nieuwe werkgever daar lid van wordt. Dat staat hoog op mijn agenda tijdens de gesprekken. Als het bedrijf dat niet ziet zitten, dan zakken ze een paar punten. (lacht) Ik wil dat voorzitterschap blijven doen. Die internationale exposure wil ik niet van de ene dag op de andere kwijt zijn.”

Melanie De Vrieze, Bart Timperman