OPINIE: Britse ambassade wenst geen pottenkijkers in brexitsoep

Roel Jacobus

Dinsdag informeren 25 Britse topambtenaren een selectie Belgische industriëlen over de impact van de brexit op supplychains. De afwezigen hebben pech want de ambassade gaat niet in op de kans om de brede bedrijfswereld te informeren.

Roel Jacobus

Als er één job is waar je vandaag op blue monday zeker niet jaloers op moet zijn, dan is het die van de Britse ambtenaren voor het verkeer van goederen en mensen met Europa. Sinds het ‘onzalige referendum’ (dixit Vlaams minister-president Geert Bourgeois) op 23 juni 2016 heerst alleen onzekerheid. Een bijkomende stressfactor was de beslissing om alle contacten tussen de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk (VK) exclusief te concentreren op de onderhandelingstafel tussen Michel Barnier en zijn opeenvolgende Britse tegenhangers. Tot op vandaag biedt de brexitimpasse in Westminster geen enkel toekomstperspectief op arbeidsorganisatie voor de douaniers, voedselkeurders, immigratieambtenaren enzovoort. Zij moeten vandaag de moeder van alle blue mondays beleven.

Het uitblijven van een Londens plan van aanpak én het contactverbod werken ook aan deze kant van het Kanaal steeds meer op de heupen. Onder meer de FOD Financiën gaf al meermaals aan dat je zonder te mogen spreken moeilijk de praktische zaken van een scheiding kunt regelen. Hoewel bedrijven en private organisaties in deze vrije wereld wél met elkaar mogen praten, is het ook voor hen koffiedik kijken. Daarmee stil je geen honger en maak je vooral geen vrienden bij de mensen die niet om een scheiding hebben gevraagd.

Scenario’s deal en no-deal

Nu komt er eindelijk een doorbraak. Voor het eerst in twee-en-een-half-jaar mogen de Britse ambtenaren spreken én luisteren. Morgen dinsdag 22 januari ontmoeten ze in de ABC-toren in Zeebrugge (foto) een publiek van Belgische industriëlen en hun organisaties. De selecte uitnodiging werd uitgestuurd door de Britse ambassadeur in België Alison Rose en gedelegeerd bestuurder van de Zeebrugs haven Joachim Coens. Op het programma staat “de impact van de uitstap van het VK uit de EU op de grensoverschrijdende supplychains”. Kosten noch moeite worden gespaard om 25 administratieve toppers af te vaardigen. Chef de mission is directeur-generaal van de UK Cross-Government Border Delivery Group Karen Wheeler. Zij leidt een keurgroep van Her Majesty’s Revenue and Customs (douane), Department for Environment and Rural Affairs (milieu en landbouw), Foods Standards Agency (voedselveiligheid), Department of Transport en Border Force (grenspolitie).

Dat deze overheidsdiensten over het water komen, is merkwaardig, gezien hun politieke voogden het niet eens zijn over een plan van aanpak. Enerzijds siert het de Britse regering dat ze – beter laat dan nooit – de moed vond om haar administratie het werkveld te laten intrekken. Het programma focust op praktische zaken als procedures voor het in- en uitvoeren van voedingsmiddelen, levende dieren, dierlijke producten, dierenvoeding, planten en paarden. Er gaat ook aandacht naar specifieke roro-aspecten en de transportinfrastructuur in en rond de grensposten. De ambtenaren zullen scenario’s bekendmaken voor zowel een deal als een 'no deal'. Tegelijk zullen ze luisteren naar de bekommernissen van de Belgische bedrijven en hun organisaties.

Goed bestuur is doodgewoon

Anderzijds blijven bij deze ontmoeting veel bedrijven op hun honger zitten. Met de Belgische bedrijfsleiders die door de brexit geïmpacteerd worden, kun je een voetbalstadion vullen. Die konden uiteraard niet allemaal persoonlijk uitgenodigd worden. Helaas wenst de Britse ambassade niet ruimer over deze infovergadering te communiceren. Daarmee verzaakt ze aan de kans om bedrijven gerust te stellen, praktische vragen te verzamelen en vooral: goodwill creëren na de nijdige scheidingsaanvraag. We kunnen begrijpen dat bij confidentiële vragen van bedrijven en ambtenaren de aanwezigheid van de pers hinderlijk kan zijn. Maar zelfs onze vraag naar een korte toelichting met praktische informatie voor de bedrijven – een minimum minimorum – werd door de ambassade kordaat afgewezen. Er komt dus vooralsnog geen persconferentie, geen mededeling voor de duizenden betrokken ondernemers, werknemers, aandeelhouders en hun gezinnen. We zijn nochtans zeker dat op 22 januari in Zeebrugge spijkers met koppen zullen geslagen worden, anders zou de pers er niet mordicus buitengehouden worden.

Deze gesloten façade staat in schril contrast met de open, transparante communicatie rond brexit die we in België kennen. In ons land is het heel gewoon dat regeringen, administraties en havenbesturen zich uitsloven om bedrijven te informeren en ze te helpen zich voor te bereiden op een situatie waar niemand om gevraagd heeft. Zijn we verwend? Neen, dat is doodgewoon: goed bestuur. Ondertussen tikt de Big Ben verder…

Roel Jacobus