Opinie audit nautische keten: Overleg als beste strategie

Bart Timperman, hoofdredacteur Flows

De loodsenacties zijn minstens even van de baan. Maar de gevoeligheid blijft blijkbaar groot. Zelfs de interviews met havenbaas Jacques Vandermeiren doen stof opwaaien. Een beetje raar, want ons leek vooral zijn uitnodiging om op de koffie te komen een kans om iets te laten bewegen. Laat ons de ego's toch even opbergen, want de conclusies uit de audit over de nautische keten zijn meer waard dan dode letter blijven.

Bart Timperman, hoofdredacteur Flows

Je kan van een CEO bezwaarlijk verwachten dat hij applaudisseert als vakbonden actie voeren. De uitspraken van Jacques Vandermeiren over de loodsenkwestie in de interviews met Flows en tal van andere media zijn dan ook niet bepaald verrassend. Toch zien sommigen ook in deze uitspraken weer een reden om boos te worden.

Om te beginnen: dat is jammer, want Vandermeiren is ook kritisch voor het eigen bedrijf. Ik citeer: "Uiteindelijk moeten wij zorgen voor een betere dienstverlening naar onze klanten. Zij verwachten dat ook. En terecht, ze betalen er voor." Kritisch zijn voor het eigen functioneren is een gave die lang niet iedere CEO bezit. Helaas klinkt daarvoor geen applaus.

Verder is de boosheid uit vakbondshoek vooral vreemd. De CEO zegt eigenlijk vooral dat hij het niet fijn vindt dat zijn haven niet bereikbaar is als de loodsen actie voeren. Net zoals veel mensen, ook vakbondsleden, het niet fijn vinden dat zij niet thuis of op het werk raken als de spoorbonden actie voeren. Het is weinig meer dan een open deur intrappen. Weinig nieuws onder de zon dus.

Oorlogstromgeroffel

En toch klinkt na deze uitspraken in de verte alweer oorlogstromgeroffel. Jammer toch. Laat ons eerst even heel duidelijk zijn. Als de bonden niet bestonden, moesten ze meteen worden uitgevonden. Met wie zouden werkgevers en overheden anders akkoorden kunnen sluiten? Maar die bestaansreden hoeft niet te betekenen dat ze zichzelf niet kunnen heruitvinden.

Je moet al van een andere planeet zijn, om niet te beseffen dat de vakbonden in het loodsenverhaal minstens met een enorm perceptieprobleem kampen. U kent de perceptie ook: dikbetaald, meer oog voor het eigen bijberoep dan het hoofdberoep, ongezonde rivaliteit tussen de vakbondskleuren, enzovoort. We kunnen zo nog wel even doorgaan in dat perceptieverhaal over de actievoerende loodsen.

Voor er betogers voor de Flowsdeur opduiken: perceptie is inderdaad vaak iets helemaal anders dan de realiteit. Maar iedereen beseft hopelijk ook dat je met een perceptie wel rekening moet houden in je strategie. Met elke keer verontwaardigd roepen hoe schandalig alles wel is, kom je niet meteen veel verder.

Gepast moment

De resultaten van de audit over de nautische keten dreigen onder te sneeuwen door het recente potje armworstelen tussen de bonden en minister Weyts. Terwijl de conclusies toch wel heel duidelijk en waardevol zijn. Al was het maar omdat de studie het resultaat is van een delicate evenwichtsoefening, waarbij alle spelers mee aan tafel zaten. Dat momentum mag niet zomaar passeren.

De CEO van het Havenbedrijf Antwerpen vraagt vooral om overleg en gezond verstand. Nu de acties even achter de rug zijn, is het goede moment er misschien wel. Grijp dan dat aanbod en ga met die mens een koffie drinken. Baat het niet, dan schaadt het niet. Misschien is de koffie slecht en klikt het niet. So what? Dan heb je hoogstens wat tijd verloren.

De hele opbouw van de audit bewijst dat overleg wel werkt en tot resultaten leidt. Daarom is een overlegmodel hanteren ‒ voor wie het goed voor heeft met de havens ‒ de verstandigste strategie. Zelfs bij een goed huwelijk hoort een stevig potje ruzie maken. Maar zelfs bij ruzie hoef je niet altijd meteen naar de wapenkast te grijpen, laat staan het vuur te openen. Zelfs als je vindt dat een minister niet meteen uitblinkt in transparantie en communicatie hoef je toch nog niet naar de zwaarste actievorm te grijpen? Want staken, dat is zoiets als de vrije meningsuiting. Het is een heilig recht. Een hoeksteen van elke democratie. Maar vrij je mening uiten doe je ook liefst niet luidkeels ’s nachts op straat. Je doet dat op een gepast moment. Anders verklaren ze je gek. En dat is niet meteen een sterke positie om gelijk te krijgen.