FC De Kampioenen tegen Ajax

Philippe Van Dooren

Het Benelux-parlement bestudeert de mogelijkheid om het grensoverschrijdend verkeer van LZV’s tussen de drie landen toe te laten. Dat mag en dat kan, schreef ik gisteren. Maar dat zou toch ‘ietsiepietsie’ voorbarig zijn.

Philippe Van Dooren

Redacteur Flows.be

Oorspronkelijk zag het ernaar uit dat met de eenmaking van Europa de rol van de Benelux helemaal was uitgespeeld. De organisatie was tien jaar geleden op sterven na dood. Vandaag is, dankzij het Verdrag van Lissabon van 2007, haar rol als pionier van de EU actueler dan ooit. Met de uitbreiding van de EU tot 28 lidstaten, werd het beslissingsproces bemoeilijkt. Er moest een locomotief komen die de Europese trein op gang zou blijven trekken: de Benelux. Deze heeft op grond van artikel 350 van het verdrag een juridische basis om in de onderlinge samenwerking verder te gaan dan de Europese instellingen en zelfs maatregelen te treffen die ingaan tegen Europese regels.

Het grensoverschrijdend verkeer van ecocombi’s mag volgens de Europese Commissie georganiseerd worden op basis van bilaterale overeenkomst. Dat heeft voormalig Transportcommissaris Siim Kallas aan het Europees Parlement gemeld en deze stelling is onlangs door zijn opvolgster Bulc bevestigd. Sindsdien is het windstil, maar ik durf erop wedden dat de spoorlobby en de groene fractie van het Europees Parlement als een krokodil onder water wachten tot twee lidstaten het aandurven om zo’n bilateraal akkoord te ondertekenen. Tussen Zweden en Finland bestaan dergelijke trafieken al, maar ze zijn toegelaten omdat ze al bestonden voor richtlijn 96/53 over de maten en gewichten in voege trad.

Het zou dus zin maken om grensoverschrijdend verkeer binnen de Benelux toe te laten en zo op rozen te kunnen spelen: het Europees Parlement zou dan niets in de pap te brokken hebben.

Overigens heeft Vlaams minister van Mobiliteit Ben Weyts onlangs tijdens een conferentie verklaard dat de grootste beperking die de ecocombi’s in Vlaanderen kennen, is dat ze niet grensoverschrijdend kunnen rijden en dat de Benelux soelaas kan brengen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik de vraag naar de proef met de ecocombi’s buiten de context van de persconferentie had gesteld en dat Weyts er niet op voorbereid was, zodat ik er niet op inging.

De grootste beperking voor de ecocombi’s en de reden waarom het proefproject in Vlaanderen net of zo goed als niet van de grond is gekomen, is immers niet de onmogelijkheid om grensoverschrijdend te rijden, maar de regelneverij – om niet te spreken van de weerspannigheid – van de eigen administratie. De voorwaarden om deel te nemen aan het proefproject en de regels voor de trajecten zijn immers zo strikt, dat alle kandidaten moesten afhaken. Behalve één, die men voor de schone schijn toch heeft (moeten) toelaten .

Een uitbreiding van het project zal pas overwogen worden wanneer de eerste fase is geëvalueerd. Dat belooft, met één ecocombi op één traject.

Aan de andere kant van de grens daarentegen zijn ecocombi’s ‘gewone’ voertuigen geworden. In Nederland rijden er nu liefst 1.300 rond. De Nederlandse transporteurs hebben dus enorm veel ervaring en kennis opgedaan met de LZV’s, weten hoe ze rationeel en economisch in te zetten, en ze hebben voldoende opgeleid personeel.

Stel dat de grens opengaat, dan zouden die Nederlandse ecocombi’s op de (schaarse) trajecten vrij spel krijgen.

Stel – ik benadruk ‘stel’ – dat de grens opengaat, dan zouden die Nederlandse ecocombi’s op die toegelaten trajecten mogen rijden (mits een bijkomende remtest, die Vlaanderen heeft ingevoerd om de drempel nog hoger te maken). Al zijn die trajecten schaars, ze zouden er vrij spel krijgen.

Toch zou het niet zo’n gangetje gaan. De Benelux bestaat uit België, Nederland en Luxemburg. Luxemburg heeft zich al tegen de ecocombi’s uitgesproken. En in België zijn er ook nog Wallonië en het Brussels gewest. In dat laatste geval stelt zich de vraag niet of amper. Niet alleen kunnen er geen ecocombi’s rijden omdat de wegen onaangepast zijn, maar Vlaanderen verbiedt de ecocombi’s op de Brusselse ring. In Wallonië is de animo niet echt groot en is men nu pas een proefproject aan het overwegen.

Dit zijn niet de meest optimale omstandigheden om snel tot een Benelux-overeenkomst te komen over grensoverschrijdende ecocombi’s. Dan maar een bilateraal akkoord tussen Vlaanderen en Nederland? Vergeet de krokodillen niet.

Met andere woorden: wij zijn nog niet aan de nieuwe patatjes.