Pensioen na 51 jaar voor Ida: “Arthur Ziegler vroeg me te blijven”

Nieuws, Mensen
Michiel Leen

Ida Volckerick staat er zelf wat van te kijken. “51 jaar bij dezelfde werkgever, dat is toch niet van deze tijd?”, lacht ze. Toch is het zo. Vanmiddag komt een einde aan een carrière die in 1968 begon. Meer dan een halve eeuw bij Ziegler. “Nu er een zeven voor mijn leeftijd staat, is het welletjes”, zegt Ida. “Ik ben na mijn 65ste nog doorgegaan. Arthur Ziegler heeft me toen zelf gevraagd om te blijven.”

Waarom Ziegler dat deed, laat zich niet moeilijk raden. Niemand die het bedrijf en de mensen die er werkten zo goed kent als Ida. “Vooral in overgangsperiodes kwamen mijn kennis en ervaring van pas. Ik heb in totaal vijf directeurs zien komen en gaan.” 

1968

Nauwelijks 19 was Ida toen ze in 1968 bij Ziegler aan de slag ging als directiesecretaresse. De transport- en expeditiewereld zag er nog helemaal anders uit. Pro memorie: pas een jaar tevoren was er voor het eerste een containerschip komen aanleggen in het Churchilldok. “Het was de tijd van de schrijfmachines. Zelfs een elektrische schrijfmachine was er nog niet”, zegt Ida. “We stelden toen honderd mensen tewerk, nu nog een dertigtal. De intrede van de computer is de grootste verandering geweest. Toen ik begon, hadden we nog telexisten in dienst.”

Opvallend genoeg heeft ze er in die afgelopen jaren wel eens aan gedacht om elders te werken. “Maar de bijzondere sfeer hier hield me aan boord. Bij Ziegler hebben we wel meer anciens in dienst.”

Grote plannen voor na haar pensionering heeft Volckerick nog niet. “Wat er hierna komt, zien we wel. Het is tijd om te gaan, al zal ik de collega’s missen. Ik neem hier afscheid met een goed gevoel. Vandaag is het feest.”

Een opvolgster heeft Ida niet. Haar takenpakket wordt verdeeld onder de collega’s. 

Michiel Leen