Salvatore Cafiero (MSC): "Opleidingen hebben geen oog voor roeping"

Opgemerkte gast tijdens de bijeenkomst van de loodsenorganisatie EMPA in Antwerpen: kapitein Salvatore Cafiero. De Italiaan is verantwoordelijk voor de opleiding van zeelui in spe bij MSC en heeft zo zijn ideeën over wat werkt en niet werkt.

Dat de Europese zeeloodsenfederatie EMPA zich in haar jaarlijkse bijeenkomst zorgen maakte over de aantrekkelijkheid van de maritieme sector, kon u eerder deze week al in Flows lezen. In de rand van de debatten liet rederij MSC zich niet onbetuigd. Hun Training Officer, kapitein Salvatore Cafiero, deelde zijn inzichten over de manier waarop de scheepvaart interessant kan zijn en blijven voor de jongeren van vandaag. 

Roeping 

"Ik moet zeggen dat tijdens de debatten mijn pessimisme over de kwestie afnam", zei Cafiero. "Vertrouwen is de hoeksteen om een oplossing te vinden, dat is ook de mening van onze voorzitter Gianluigi Aponte. Vertrouwen in de opleiding en de vaardigheden, maar ook in de roeping van de kandidaten. In de stad waar ik vandaan kom, Sorrento, hebben de meeste mensen die roeping om op zee te willen werken. Maar ik heb ook leerlingen uit zeevaartscholen uit heel Italië."

Moeder de vrouw

Het menselijke aspect is daarbij heel belangrijk. De invloed van familie, partner en vrienden op de kandidaat wegen op diens keuzes. "Het is altijd hetzelfde", lachte Cafiero. "Eerst komt de moeder: die wil weten waar haar zoon heengaat. Dan komt de vriendin: hoe lang blijft hij weg? En als laatste de vader: hoeveel gaat hij verdienen?" Een antwoord waarmee hij de lachers op zijn hand kreeg, maar dat wel iets zegt over de problemen die rederijen hebben om kandidaten aan boord te houden: een carrière op zee duurt vandaag gemiddeld zelfs geen tien jaar meer. 

Cruiseschepen vinden wel volk 

Cafiero merkt dat de jongeren zich nog wel aangetrokken voelen tot het werk op de cruiseschepen van MSC, terwijl posities op de andere schepen van de groep vacant blijven. "Die twaalf 'witte' schepen van ons, de cruiseschepen, kent iedereen in Sorrento, en we hebben wel 1.000 aanvragen om daar te mogen werken", zei Cafiero. "Voor de andere schepen geldt dat niet. Dat toont aan dat jongeren een verkeerd beeld hebben van het werk aan boord. Ze willen hun handen niet vuil maken en willen snel weer naar huis. Een probleem met de roeping, met de passie, kortom." Cafiero, met dertig jaar op zee achter zich, heeft daar weinig begrip voor. 

Niks interessants meer te zien 

Hij keek beschuldigend naar de opleidingen: "Te veel modules, te veel papierwerk. Werktuigkundigen die geen motor meer te zien krijgen, maar een hele dag naar een monitor zitten te staren. Dekofficieren die constant voor een scherm zitten. Iets interessants krijgen ze zo niet meer te zien. We verwachten van de jongeren dat ze nog sneller zijn dan de technologie. Zelf ga ik nog graag aan de slag met de sextant. Maar dat plezier kan ik niet meer aan de jongeren overbrengen: je ziet nog wel een sextant opduiken in sommige promobeelden, maar op schepen komen ze er niet meer aan te pas." 

Vakjes afvinken 

"Nochtans, als ik een jonge kadet over de vloer krijgt, die de ene vraag na de andere stelt, ben ik blij. Ik heb vaak discussies met de directie van zeevaartscholen, omdat de hedendaagse opleidingsmodules zo weinig aandacht hebben voor die roeping, die passie en de vaardigheid van de mensen. Als de verschillende vakjes maar afgevinkt zijn. Het is maar tijdens het varen dat je ondervindt hoe belangrijk het is om ervaring te delen, om inzicht te hebben over hoe het schip zich gedraagt, hoe de zee of de rivier erbij ligt. Helaas wordt er tijdens de opleiding sterk bekort op de praktijk."

"We moeten op de juiste manier investeren in de toekomst", besloot de Italiaan."Dan heb ik het niet per se over geld. Tijdens de EMPA-conferentie heb ik alvast enkele interessante ideeën gehoord. Als scheepseigenaars willen we mee onze schouders zetten onder de uitdaging om de sector aantrekkelijk te maken voor jonge instromers."

Michiel Leen